Vakdidactiek Geesteswetenschappen

Het beste van twee werelden: hoe de erfgoedpraktijk van Holocaust-onderwijs de didactische en pedagogische kennis van geschiedenisdocenten uit het voortgezet onderwijs verrijkt.

Dit onderzoek gaat over de kansen en uitdagingen van uitwisseling en samenwerking tussen docenten en erfgoedmedewerkers bij het geven van Holocaust-onderwijs in het Voortgezet Onderwijs (VO) of bij het maken of uitvoeren van educatieprogramma’s in Nederlandse musea of herinneringscentra. De Holocaust is een fundamenteel onderwerp in het Nederlandse geschiedenis-curriculum, en heeft nog steeds grote maatschappelijke relevantie voor verschillende bevolkingsgroepen. Uit vooronderzoek en uit wetenschappelijke literatuur blijkt dat er al veel uitwisseling is tussen VO-scholen en musea of herinneringscentra. Veel Nederlandse leerlingen bezoeken in hun schooltijd een plek waar de Holocaust wordt herinnerd. We weten ook dat er een aantal actuele uitdagingen bestaan rondom Holocaust-educatie. De Holocaust is niet voor alle leerlingen even vanzelfsprekend relevant, docenten merken de effecten van maatschappelijke polarisatie, en antisemitisme, Holocaust-ontkenning of Holocaust-verdraaiing vinden hun weg het klaslokaal in. Docenten en erfgoedprofessionals moeten die uitdagingen navigeren, en vanuit de samenleving en de politiek wordt naar het onderwijs gekeken voor het oplossen van deze maatschappelijke problemen. . Met dit onderzoek willen we de verschillen en overeenkomsten tussen de onderwijs- en de erfgoedpraktijk analyseren om tot een werkwijze van samenwerking te komen die de potentie van erfgoededucatie in het VO effectiever benut en die docenten en educatoren helpt bij het navigeren van praktische en maatschappelijke uitdagingen.

Universiteit promotieonderzoek: Universiteit Utrecht